خانه | آیت‌ها و مثال‌ها | در نگاه مخاطبان | در حیوان | ریزش پرهای طاووس، آیت انفاق آن چه دوست داریم

ریزش پرهای طاووس، آیت انفاق آن چه دوست داریم

طبیعت پدیده‌:

امام علی -علیه السلام- در خطبه‌ی ۱۶۵ نهج البلاغه در وصف زیبایی‌های طاووس می‌فرمایند:

«گویا نی های پر طاووس چونان  شانه هایی است که از نقره ساخته، و گِردی های شگفت انگیز آفتاب گونه که به پرهای اوست از زر ناب و پاره های زَبَرجد بافته شده است. اگر رنگ هاى پر طاووس را به روییدنى‏ هاى زمین تشبیه کنى، خواهى گفت: دسته گلى است که از شکوفه‏ هاى رنگارنگ گل‌هاى بهارى فراهم آمده است؛ و اگر آن را با پارچه‏ هاى پوشیدنى همانند سازى، پس چون پارچه‏ هاى زیباى پر نقش و نگار یا پرده ‏هاى رنگارنگ یمن است؛ و اگر آن را با زیور آلات مقایسه کنى چون نگین ‏هاى رنگارنگى است که در نوارى از نقره با جواهرات زینت شده است. بر فراز گردن طاووس به جاى یال، کاکلى سبز رنگ و پر نقش و نگار روییده، و بر آمدگى گردنش چونان آفتاب ه‏اى نفیس و نگارین است؛ و از گلوگاه تا روى شکمش به زیبایى وسمه‌ی یمانى رنگ‌آمیزى شده، یا به پارچه حریر برّاق یا آیینه‏ اى شفّاف که پرده بر روى آن افکنده اند می ماند. در اطراف گردنش گویا چادرى سیاه پوشانده که چون رنگ آن شاداب و بسیار مى ‏باشد، پندارى با رنگ سبز تندى در هم آمیخته‌است که در کنار شکاف گوش جلوه خاصّى دارد. کمتر رنگى مى‏ توان یافت که طاووس از آن در اندامش نداشته باشد، یا با شفّافیّت و صیقل فراوان و زرق و برق جامه ‏اش آن را جلاى برترى نداده باشد. طاووس چونان شکوفه‏ هاى پراکنده اى است که باران بهار و گرماى آفتاب را در پرورش آن نقش چندانى نیست.»

AYATMADARI.IR-tavoos (3)

پرهای طاووس زیباست و همواره زیبایی خود را حفظ می‌کند، زیرا در دوره‌های متناوب می‌ریزد و جای آن‌ها را پرهایی نو با همان شکل اما با رنگ‌های شاداب‌تر پر می‌کند. امام علی -علیه السلام- ادامه می دهند:

«و شگفت‏ آور آن که هر چند گاهى از پوشش پرهاى زیبا بیرون مى‏ آید، و تن عریان مى‏ کند، پرهاى او پیاپى فرو مى‏ ریزد و از نو مى‏ رویند، پرهاى طاووس چونان برگ خزان رسیده مى ‏ریزند و دوباره رشد مى‏ کنند و به‌هم مى‏ پیوندند، تا دیگر بار شکل و رنگ زیباى گذشته خود را باز ‏یابد، بى آن که میان پرهاى نو و ریخته شده تفاوتى وجود داشته باشد یا رنگى جابجا بروید، اگر در تماشاى یکى از پرهاى طاووس دقت کنى، لحظه‏ اى به سرخى گل، و لحظه‏اى دیگر به سبزى زبرجد، و گاه به زردى زرّ ناب جلوه مى‏ کند.»

طاووس در برابر این همه زیبایی یک جفت پای نازیبا دارد. امام علی -علیه السلام- در این مورد می‌فرمایند:

«طاووس، چون متکبر و مغرور راه مى ‏رود، دم و بال‏هاى زیبایش را بر انداز مى ‏کند، پس با توجه به زیبایى جامه و رنگ‏ هاى گوناگون پر و بالش قهقهه سر مى‏ دهد، امّا چون نگاهش به‏ پاها مى‏ افتد، بانگى برآورد که گویا گریان است، فریاد مى زند گویا که دادخواه است، و گواه صادق دردى است که در درون دارد، زیرا پاهاى طاووس چونان ساق خروس دو رگه‌ (هندى-پارسى) باریک و زشت و در یک سو ساق پایش ناخنکى مخفى روییده است.»

AYATMADARI.IR-tavoos (5)

آنچه انسان در راه خداوند، انفاق می‌کند از دست نمی­رود بلکه خداوند پاداش آن را در بهشت برای انسان در نظر می­گیرد. از این‌رو در پایان این خطبه امام علی (علیه السلام) در وصف بهشت می­فرمایند:

«اگر با چشم دل به آنچه که از بهشت برای تو وصف کرده اند بنگری، از آنچه در دنیاست دل می کنی، هر چند شگفت آور و زیبا باشد، و از خواهش های نفسانی و خوشی های زندگانی و منظره های آراسته و زیبای آن کناره می گیری، و اگر فکرت را به درختان بهشتی مشغول داری که شاخه هایشان همواره به هم می خورند، و ریشه های آن در توده های مشک پنهان، و در ساحل جویباران بهشت قرار گرفته، آبیاری می گردند، و خوشه هایی از لؤلؤ آبدار به شاخه های کوچک و بزرگ درختان آویخته، و میوه های گوناگونی که از درون غلاف ها و پوشش ها سر بیرون کرده اند، سرگردان و حیرت زده می گردی.

شاخه های پر میوه ی بهشت که بدون زحمتی خم شده در دسترس قرار می گیرند، تا چیننده ی آن هر گاه که خواهد بَرچیند، مهمانداران بهشت که همچون مروارید در صدف اند، گِرد ساکنان آن و پیرامون کاخ هایشان در گردشند و آنان را با عَسَل های پاکیزه و شراب های گوارا پذیرایی کنند.

آن ها کسانی هستند که همواره از کرامت الهی بهره مندند تا آنگاه که در سرای ثابت خویش فرود آیند و از نقل و انتقال سفرها آسوده گردند. ای شنونده! اگر دل خود را به منظره های زیبایی که در بهشت به آن می رسی مشغول داری، روح تو با اشتیاق فراوان به آن سامان پرواز خواهد کرد، و از این مجلس من، با شتاب به همسایگی اهل قبور خواهی شتافت.خداوند با لطف خود من و شما را از کسانى قرار دهد که با دل و جان براى رسیدن به جایگاه نیکان تلاش مى ‏کنند.»

AYATMADARI.IR-tavoos (6 (1)

حکمت پدیده:

طاووس دو پای نازیبا دارد که همواره با او همراه است و نیز پرهای زیبایی دارد که آن ها را از دست می­ دهد و باز پرهایی شاداب و زیبا به‌دست می آورد. این پرنده، آیه ی «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتّى تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ» را تداعی می کند و به گونه ای می توان گفت که آیت آن است. در توضیح بیشتر باید گفت که کسی که در راه خدا، انفاق می کند خداوند از او کم نمی­ کند بلکه بهتر از آنچه را که داده است به او پس خواهد ­داد. انفاقی پسندیده است که تنها برای خدا باشد و توقع پاداش، مطرح نشود؛ همانطور که در سوره­ ی دهر در مورد اهل بیت (علیهم السلام) آمده است:

«وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا(۸) إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنکُمْ جَزَاء وَلَا شُکُورًا(۹)»

«و غذاى خود را از روى محبت خدا به فقیر و یتیم و اسیر انفاق مى‏کنند (۸) (و زبان قال و حالشان این است که) جز این نیست که ما شما را براى رضاى خدا اطعام مى‏کنیم از شما پاداش و سپاسى نمى‏خواهیم (۹)»

AYATMADARI.IR-enfaq

عبرت پدیده:

آنچه هرکس برای خود نگاه دارد پس از مرگ از دستش می­ رود؛ اما اگر آنچه را که دوست دارد در راه خدا انفاق کند و از آن دل بکند برایش باقی می­ ماند. خداوند پاداش کسانی را که در راه او انفاق می­ کنند بهشت قرار داده است. بهشتی که وصف آن، انسان را مشتاق می­ کند و برای رسیدن به آن، روح از بدن انسان پرمی‌کشد.

 ارسال آیت از مخاطب آیت مدار: خانم محدثه قاسم پور

جوابی بنویسید

ایمیل شما منتشر نخواهد شدخانه‌های ضروری نشانه‌گذاری شده است. *

*