آیت خورشید

امام علی (ع) در خطبه ۸۲ نهج البلاغه ، حقیقت دنیا را اینگونه بیان می کنند: 

مَنْ أَبْصَرَ بِهَا بَصَّرَتْهُ، وَمَنْ أَبْصَرَ إلَیْهَا أَعْمَتْهُ
آنکه بدان نگریست ، حقیقت را به وی نمود ؛ و آنکه در آن نگریست، دیده اش را بر هم دوخت.

دیدن هرچیزی در محیط تنها با وجود نور میسر است. خورشید بزرگترین و اصلی ترین منبع نور در زمین است که این شرایط را فراهم آورده؛ در حالت طبیعی این نور خورشید است که پدیده های زمین را می نمایاند. حال اگر کسی مستقیما به خورشید بنگرد، نور آن به چشم وی چنان آسیبی وارد خواهد کرد که دیگر قادر به مشاهده هیچ چیز نخواهد بود.
خورشید از این منظر ، آیت و نشانه ایست از دنیا با تعریفی که امام علی (ع) از آن داشته اند.

sun-ayatmadari (1)

همانگونه که نور خورشید چشم را به پدیده ها بینا می سازد دنیا نیز می تواند عبرت ها و حقایق را برای انسان آشکار کند و نیز همان گونه که نور خورشید می تواند بینایی را بگیرد دنیا نیز می تواند فرد را به ضلالت و غفلت از حقایق بکشاند. در واقع دو اثر مختلف نور خورشید برای انسان ناشی از رفتار، خواست و عمل وی نسبت به آن است؛ اینکه به خورشید بنگریم ، یا با خورشید…
دنیا می تواند غفلت آور باشد آن گاه که خودش هدف نهایی قرار گیرد؛ اینجاست که نه تنها انسان را به سعادت نمی رساند بلکه چشم او را نیز از همه حقایق دور نگه میدارد
و همین دنیا می تواند موجب بصیرت و بیداری باشد، آن گاه که زمینه رسیدن به سعادت اخروی قرار گیرد، همان گونه که امام صادق (ع) می فرمایند: دنیا خوب کمکی برای آخرت است.

sun-ayatmadari (

ارسال آیت از مخاطب آیت مدار با نام مستعار: ژخار

یک نظر

  1. سلام
    سایت بسیار زیبایی دارید بهمراه مطالبی فوق العاده عالی…
    خوشحال میشم باهم تبادل لینک کنیم…

جوابی بنویسید

ایمیل شما منتشر نخواهد شدخانه‌های ضروری نشانه‌گذاری شده است. *

*